Otóż generalnie zdałam maturę podobno, nawet matmę (chociaż na najniższy możliwy ewentualnie zdający wynik).

A, i mam 100 procent z angielskiego i polskiego. I 90 z historii. I 90 z filozofii. (znaczy, w tych śmiesznych polskich przeliczeniach, bo ile procent na te moje ajbijowskie 6 i 7 się składało, to nikt nie wie...) To chyba dobrze. I chamsko humanistycznie. No cóż, nie każdy może być fizykiem kwantowym (chociaż to podobno bardzo ciekawe, kto ich tam wie...).

I NIE MAM POJĘCIA na jakie iść studia. W ogóle nie chcę iść na studia. Ludzie, ja mam 15, no, najwyżej 16 lat, te PONAD18 to ktoś sobie chyba wymyślił (znaczy wiem, ale w tym roku to na to wiedzenie był czas miesiąc temu, więc trochę fail, a na coś podobno iść musze...).

I tak jakoś moje życie stało się jeszcze bardziej bez sensu. Bo wychodzi, że można 3 lata nie robić nic, mieć frekwencje szkolną oscylującą w okolicach ~15 % i... i załamywać się widząc, że Twoje wyniki to ogólnie by Cie na jakieś Oxfordy i inne Kembridże wpuściły, no i w zasadzie chyba na każdy okołohumanistyczny kierunek u nas.

Deprymujące. Cholernie, cholernie niewychowawcze. I cholernie, cholernie wkurzające, bo możecie na mnie oczka wybałuszać dalej, jak już to rodzice robią od czasu kiedy mam wyniki, ale ja się naprawdę nie jestem w stanie z tego cieszyć. Bo ja na to nie zapracowałam. W ogóle. Jak zwykle mi się "udało".

Fial, moi drodzy, fial, jak zwykle wychodzi na to że moim głównym życiowym problemem jest niemożność znalezienia problemu który byłby naprawdę ważny i liczący się _^_

I postscriptowo, że mam nowy plan, który się na 99% nie uda, i chyba tylko dlatego sprawia że mam taką zajebistą ochotę spróbować go urzeczywistnić o.o'

I za tydzień mam wreszcie tą cholerną gastroskopię, ahaha, zmusiłam ich żeby mnie na to wielce długie 10 minut uspili, więc teraz zamiast bać się wielkiej rury w gardle, będę bać się narkozy. Tak też można.